
البته به زندگی هر کدام از بزرگان که می نگریم، یک ویژگی خاص در همه آن ها مشترک بوده که توجه خاص به منشاء و مبدا، و آن ارتباط خاص با حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه الشریف است. آیت الله مرعشی نجفی، آیت الله بهاءالدینی، آیت الله بهجت و ... قدس الله انفسهم.
و همچنین از ایشان رحمة الله علیه:
۱. صلوات زیاد، اهدای وجود مقدس آقا بقیة الله مقرون با دعای تعجیل فرجش (الهی عظم البلا). زیاد به مسجد جمکران مشرف شوید همراه با ادای نمازهایش.
۲. حضور قلب با نوافل و عبارات مستحبه تحصیل می شود. از آن جمله تبدیل فرادی به جماعت و تحصیل حضور قلب به این می شود که در اوقات غفلت به خود فشار نیاورد و در اوقات خضور اختیار آن از دست نرود.
۳. خشوع در نماز: در اول نماز، توسل حقیقی به امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف نماید که عمل را با تمامیت مطلقه انجام بدهید.(و بکم تقبل الطاعة المفترضه)
۴. در آنی که متوجه شدید و حضور قلب بدست آوردید، اختیارا منصرف نشوید.
روز ولادت حضرت زینب سلام الله علیها است. آنکه هم ولادت و هم زندگی و هم وفات ایشان با گریه بود. گریه بر سیدالشهدا، روز عاشورا و سرزمین کربلا. عمه سادات، عقیله بنی هاشم، آنکه به همراه فرزند برادر؛ حضرت سجاد علیه السلام، با سخنان آتشین خود اسلام ناب را از سقوط از پرتگاه بنی امیه نجات داد.
شب گذشته باران میبارید و لطیفی، در مقابل این عبارت - بارون رحمت الهی برگرد برگرد برگرد / دیگه بسه چشم انتظاری برگرد برگرد برگرد- فرمودند: " این هدیه سقای کربلا در شب تولد خواهر بزرگوارشان است ".